اعظم کم گویان
در سالهای اخیر جهانیان از ابعاد توحش اسلام سیاسی علیه زنان در افغانستان و ایران و الجزایرو . . و ختنه زنان در آفریقا و خاورمیانه و زنان برده کارخانگی در عربستان سعودی و کشورهای خلیج شوکه شده اند . قتل برنامه ریزی شده جنین های مونث در هند فاچعه دیگری است که دل همه را بدرد آورده است. سال ١٩٩٠ زمانی که آمار نشان داد که جمعیت مذکر در این کشور ٢٥ میلیون بیشتر از جمعیت مونث است دولت بلاخره قانونی را تصویب کرد که طبق آن تشخیص جنسیت جنین غیرقانونی شد. اما در سال ٢٠٠١ شکاف جمعینی زن و مرد نه فقط کمتر نشده بود بلکه به ٣٥ میلیون رسیده بود و اکنون آگاهان از رقم ٥٠ میلیون خبر می دهند.
رسم وحشیانه کشتن برنامه ریزی شده جنین مونث در هند سابقه طولانی دارد. بخاطر فرهنگی که داشتن فرزند پسر را ترجیح می دهد در این کشور بسیاری از نوزادان دختر را پس از تولد به قتل می رساندند. با رشد نکنولوزی و استقاده ازسیستم اولتراساند در تشخیص جنسیت جنین کار قتل نوزادان دختر برای والدین آنها را راحت تر - برای پزشکان یک کسب و کار پر درآمد و کل این جنایت شنیع را از نظر قانونی هم بی خطر کرده است.
این رسم به یک اندازه در میان پیروان کلیه مذاهب هندو و اسلام و مسیحیت و سیک رواج دارد. این سنت که تصور می رود در میان مردم فقیر و بیسواد بدلیل درخواست جهیزیه از سوی خانواده داماد در هنگام ازدواج دختر- ریشه داشته باشد کاملا برعکس در بین ثروتمندان بسیار رایج است. بررسی های اخیر سازمان ملل و مراجع هندی نشان می دهد که عمل کشتن نوزاد دختر در بین خانواده های پولدار با تحصیلات بسیار بالا رایج تر و بیشتر است.
تحقیقات نشان می دهد که به نسبت بالا بودن تحصیلات خانواده ها و درآمد آنها درصد عمل کشتن نوزادان دختر بیشتر می شود و بالعکس در بین خانواده های فقیر و زنانی که تحصیلات پنجم دبستان دارند این عمل کمترصورت می گیرد. عواقب این وضعیت یعنی کاهش جمعیت مونث کشور باعث شده که دختران را از کشورهای فقیر همسایه مانند نپال و بنگلادش برای ازدواج وارد کرده و به مبلغی حدود ٢٠٠ دلار بفروشند.
یک جامعه بدون جمعیت زن آن جامعه بربریت و توحش است. موقعیت فرودست زن عمیقا در سیستم اجتماعی و درذهن و روح و فرهنگ جامعه هند پذیرفته شده است چه مسلمان چه سیک و هندو و مسیحی یا پارسی . با وجود قوانینی که جهیزیه را غیرقانونی کرده است این مساله همچنان سالانه دختران جوان را در رقمی حدود ٢٥٠٠٠ توسط داماد و والدین و خواهر و برادرانش قربانی می کند. در این کشور بیوه ها از حق ازدواج مجدد محرومند و باید تا آخر عمر انزوا و ذلت و فقر بکشند. دختران حتی اگر اجازه به مدرسه رفتن داشته باشند باید تمام کارهای شاق خانگی را هم انجام دهند که این موجب می شود مدرسه را تمام نکنند اخراج شوند یا آن را رها کنند. در این فرهنگ و در تمام مذاهب حاکم موجود تولد فرزند پسر با شادی و جشن و تولد نوزادد دختر موجب عزاداری همراه است.
تا زمانی که دختر و پسر انسانهای برابر و یکسانی محسوب نشوند و تا وقتی که زندگی برای زنان در هند آزاد و امن و انسانی نشود این جامعه ویران و فاسد و ضایع خواهد ماند. تا این جامعه خود را از این بربریت ضدزن و خشونت علیه زن نجات ندهد نمی تواند خود را نجات بدهد و متمدن بشود. باید حرمت و حقوق زن از زمان جنین بودن تا تولد و مرگ آنها حفظ و رعایت بشود. باید این هالوکاست جنسی را متوقف کرد!
۲۱ دسامبر ۲۰۰۵
نقل از نشریه رهایی زن شماره ۴۸